يکي از خصوصيات عجيب اقاي سييويه (ره) ادب بسيار زياد ايشان نسبت به همه علي الخصوص سادات بود
يعني مثلا اگر در اتاقي نشسته بود و ۳۰ نفر با فاصله چند ثانيه وارد آن اتاق مي شدند جلو هر کدام از انها حتما به احترام بلند مي شد حالا اگر اين شخص تازه وارد يک بچه کوچک هم بود باز ايشان به احترام اين بچه بلند مي شد.
دو م اينکه دست سادات را حتما مي بوسيد لذا نقل مي کنندزماني که خدمت اقا امام زمان رسيدند براساس عادتشان که احترام زياد به سادات بود دست اقا را بوسيدند.
به استاد خيلي احترام مي گذاشت يادم مي ياد روزي در اصفهان منبر رفته بودند مسجد بزرگي بود و کل مسجد را جمعيت گرفته بود تا اينکه در اوج صحبتهاي ايت الله سيبويه يک نوجواني وارد مسجد شد اقاي سيبويه ناگهان صحبت خود را قطع کردند از منبر پايين امدند و به طرف آن نوجوان رفتند و دستش را بوسيدند و باز به بالاي منبر برگشتند همه جمعيت تعجب زده شدند که اقا فرمودند: احترام به استاد خيلي لازم است و من چون استادم در قيد حيات نبود دست اين نوجوان که نوه ي استادم است را بوسيدم!!!
جالب اينمه ايشان ادب را از مقتدايشان ابوالفضل عباس(ع) اموخته بودند به علت اينکه اقاي سييويه چندين سال امام جماعت بارگاه حضرت عباس (ع) بودند
خوشا انان که راه راست را يافتند!